Πεθύμησα τη θάλασσα

Πεθύμησα τη θάλασσα

Πεθύμησα τη θάλασσα! Το μπλε που χαλαρώνει! Τον ήχο που σκάει το κύμα στην άκρη! Το φόβο που σου δίνει η βουτιά με μια μάσκα στον άγνωστο σκοτεινό βυθό. Την εσωτερική ηρεμία που μπορεί να σου δώσει η θέα του Αιγαίου, όπου, όποτε, όπως το δεις!

 

Αιγαίο.
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κολλάει με το Αιγαίο! Τι δύναμη; Τι άπλετη ομορφιά ελληνική; Δεν υπάρχουν αλλού θάλασσες; Ω ναι! Παντού! Όλος ο κόσμος νερό – θάλασσα αλλά ξέρεις κάτι; – μου είχε πει κάποτε ένας παππούς: ο ήλιος την Ελλάδα δεν την φωτίζει από κάποια γωνιά, είναι από πάνω της και φέγγει γι αυτήν. Γι αυτό και το Αιγαίο, πάντα θα είναι μπλε! Όχι θαλασσί, όχι πράσινο, όχι γαλάζιο αλλά μπλε. Αυτή η φράση από τότε μου έχει καρφωθεί μέσα στο κεφάλι!! Δεν είναι μια άλλη ποσότητα νερού που θα την πούμε απλά πέλαγος! Όχι! Είναι το Αιγαίο και είναι μπλε. Τα παράθυρα στη Σαντορίνη και στη Μύκονο δεν είναι γαλάζια, ούτε θαλασσί. Είναι μπλε – Αιγαιοπελαγίτικα – θαλασσινά.

 

Θάλασσα.
Η μαγεία του να κοιτάς τη θάλασσα είναι γιατί δεν έχει τέλος και γιατί ότι κι αν θες να ξορκίσεις σ αυτήν, θα στο πάρει μακρυά. Γιατί η θάλασσα δεν έχει τέλος. Ένα τεράστιο βασίλειο που ο άνθρωπος δεν θα καταφέρει να μάθει ποτέ! Κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάτι άλλο θα εμφανιστεί! Τη θάλασσα την σέβεσαι – γιατί την φοβάσαι!

 

 

για συνέχεια.. UrbanLife.gr