Leonidas Vassilopoulos

Πεθύμησα τη θάλασσα

Πεθύμησα τη θάλασσα

Πεθύμησα τη θάλασσα! Το μπλε που χαλαρώνει! Τον ήχο που σκάει το κύμα στην άκρη! Το φόβο που σου δίνει η βουτιά με μια μάσκα στον άγνωστο σκοτεινό βυθό. Την εσωτερική ηρεμία που μπορεί να σου δώσει η θέα του Αιγαίου, όπου, όποτε, όπως το δεις!

 

Αιγαίο.
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κολλάει με το Αιγαίο! Τι δύναμη; Τι άπλετη ομορφιά ελληνική; Δεν υπάρχουν αλλού θάλασσες; Ω ναι! Παντού! Όλος ο κόσμος νερό – θάλασσα αλλά ξέρεις κάτι; – μου είχε πει κάποτε ένας παππούς: ο ήλιος την Ελλάδα δεν την φωτίζει από κάποια γωνιά, είναι από πάνω της και φέγγει γι αυτήν. Γι αυτό και το Αιγαίο, πάντα θα είναι μπλε! Όχι θαλασσί, όχι πράσινο, όχι γαλάζιο αλλά μπλε. Αυτή η φράση από τότε μου έχει καρφωθεί μέσα στο κεφάλι!! Δεν είναι μια άλλη ποσότητα νερού που θα την πούμε απλά πέλαγος! Όχι! Είναι το Αιγαίο και είναι μπλε. Τα παράθυρα στη Σαντορίνη και στη Μύκονο δεν είναι γαλάζια, ούτε θαλασσί. Είναι μπλε – Αιγαιοπελαγίτικα – θαλασσινά.

 

Θάλασσα.
Η μαγεία του να κοιτάς τη θάλασσα είναι γιατί δεν έχει τέλος και γιατί ότι κι αν θες να ξορκίσεις σ αυτήν, θα στο πάρει μακρυά. Γιατί η θάλασσα δεν έχει τέλος. Ένα τεράστιο βασίλειο που ο άνθρωπος δεν θα καταφέρει να μάθει ποτέ! Κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάτι άλλο θα εμφανιστεί! Τη θάλασσα την σέβεσαι – γιατί την φοβάσαι!

 

 

για συνέχεια.. UrbanLife.gr

Δεν ξέρω γιατί σε σκέφτομαι αλλά ξέρω ότι μου κάνει τόσο καλό

 

Σήμερα αγόρασα γαρύφαλλα για την βεράντα μου! Τα αγαπημένα της Γιαγιάς μου! 

Πάντα είχε γαρύφαλλα. Σε διάφορα χρώματα και συνδυασμούς! Λευκά, μοβ, κόκκινα, ροζ, λευκά με μοβ και ότι άλλο μπορούσε να βρει.

Τα θυμάμαι μέσα στις μεγάλες τσιμεντένιες γλάστρες του παππού του Γιάννη! Ασήκωτες, άγαρμπες ίσως κάποιες φορές, που ο παππούς με διάφορα σχέδια και χρώματα, προσπαθούσε να τις κάνει να φαίνονται όμορφες. Πότε ζωγράφιζε τουβλάκια, πότε μικρά λαγουδάκια με πινέλο, πότε διάφορα άλλα λουλούδια – λες και δεν μπορούσε καλύτερα, ζωγράφος πράμα – αλλά πάντα, με τη σκέψη ότι θα ήταν ευχάριστο για τη γιαγιά.

 

Κάτι τέτοιες ώρες απορώ, πόσο μπορεί να αγαπούσε αυτό το κορίτσι, εκείνο το αγόρι, για να «δέχεται» με χαρά, κάθε τέτοιου είδους κατασκευή – μιλάμε για 30kg το λιγότερο, τσιμεντένια γλάστρα, που όσο και να το ήθελες, κομψή δεν την έλεγες – αλλά… έρως βλέπεις..

Ήταν όμορφο κορίτσι η δική μου η γιαγιά και αυτό κυρίως απ´ ότι μας έλεγαν, γιατί φωτογραφίες από τα νιάτα της δεν βρήκαμε ποτέ –  είχε κρατήσει μόνο μια – λες και κάποια στιγμή ήθελε να εξαφανιστεί. Ήθελε!!

Πάντα όμως κάτι θα ακούγαμε για την ομορφιά της στο νησί. Πότε η προγιαγιά να θυμάται με γλυκιά κακία ότι στην κατοχή σφαζόντουσαν οι Ιταλοί κάτω από το σπίτι, πότε να με πηγαίνει σπίτι ένας κύριος – οδηγός ταξί – και να μου λέει: εδώ έμενε μια πολύ όμορφη κοπέλα, η Μαρίνα! την ξέρετε; Μα ναι!!! απάντησα με καμάρι, ήταν το κορίτσι μου και λέω ήταν, γιατί πια έχει πάει ένα «δικό» της ταξίδι… Θα την ξαναδώ. Το πιστεύω. Ίσως πιο αργά.

 

Τελικά η αθανασία του ανθρώπου υπάρχει. Είναι κάτι που γίνεται και δεν το αναγνωρίζουμε.
Έχουν περάσει χρόνια από τότε που έφυγε το κορίτσι, κι όμως, η σκέψη μου, το μυαλό μου, η διάθεση μου κάποιες φορές την έχει εδώ.

 

για συνέχεια.. UrbanLife.gr

Πως μοιάζει ένας παράδεισος;

Πως μοιάζει ένας παράδεισος;

Πως ορίζεται ο παράδεισος; Θα μπορούσε να είναι ένα πανέμορφο, πυκνό δάσος, σαν αυτά του Καναδά που βλέπουμε σε φωτογραφίες ή μια μεγάλη παραλία, με χιλιόμετρα από άμμο, γαλάζια νερά, πουλιά να πετάνε και ήχοι από κύμα!!

Και αν εγώ δε θέλω βουνό, γιατί ο δικός μου παράδεισος να χαλάσει από το δικό σου καταπράσινο δάσος;

Ίσως ο παράδεισος να είναι μικρά δωμάτια, που ο καθένας θα βιώνει μια συγκεκριμένη εικόνα μέσα εκεί, σε loop κατάσταση! Σαν επανάληψη! Χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι! Χωρίς χρόνο, για να μη χρειαστεί να βιαστείς!

Ίσως για τον καθένα, το σύμπαν, ο Θεός, ο κάποιος, ο Ένας, να δημιουργεί αυτά τα δωμάτια κατ εικόνα μιας μνήμης, που ζήσαμε, νιώσαμε ευτυχία, σε μια στιγμή της ζωής μας ή και ακόμα, να είναι η σκέψη του που θα θέλαμε, να ζήσουμε εκείνη τη στιγμή…

 

Ο δικός μου παράδεισος είναι ένα μπαλκόνι, απόγευμα Ιουνίου, μια μέρα μετά τα γενέθλια μου! Είναι σε ένα όμορφο διώροφο κυκλαδίτικο σπίτι! Ολόλευκο! Τα κουφώματα μπλε – το βαθύ του Αιγαίου! Λευκοί οι τοίχοι, πεζούλια στο πλάι, και από μπροστά, για κάγκελα, δυο δοκάρια οικοδομής παλιά, που βάφτηκαν μπλε βαθύ και αυτά!! Δε φοράω σαγιονάρες γιατί το μπετό του μπαλκονιού που μόλις έβρεξα είναι δροσερό και κάνει λίγο ζέστη! Δυο καρέκλες σκηνοθέτη και ένα τραπεζάκι μεταλλικό ανάμεσα τους – μπλε και το τραπέζι! Δεν είναι πολύ μεγάλο το μπαλκόνι, όχι! είναι τόσο όσο μου επιτρέπει όταν κάθομαι στην καρέκλα και απλώνω τα πόδια μου, να είναι τεντωμένα!

 

για συνέχεια.. UrbanLife.gr

Χίμαιρα – 3η ατομική έκθεση φωτογραφίας

Η τρίτη ατομική έκθεση αφορούσε τον μύθο, πίσω από το βιβλίο του Καραγάτση «η μεγάλη χίμαιρα».  Μέσα στο ίδιο το κοκκινόσπιτο της ιστορίας, ο καλλιτέχνης ψάχνει την Μαρίνα, σαν φάντασμα.

Η έκθεση παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2016, στα πολιτιστικά δρώμενα του Δημου Ερμούπολης.

 

 

πουθενά – 2η ατομική έκθεση φωτογραφίας

Η δεύτερη ατομική έκθεση του Λεωνίδα Βασιλόπουλου με τίτλο «Πουθενά – Παρακαλείται ο τελευταίος επιβάτης να επιβιβαστεί» αφορούσε την Ολυμπιακή Αεροπορία και τις παλιές εγκαταστάσεις του αεροδρομίου στο Ελληνικό.

Ένας νέος άνθρωπος, σε μια περίοδο δύσκολη για την Ελλάδα, προσπαθεί να προχωρήσει, και ενώ θα περίμενε, η Ολυμπιακή να είναι δίπλα του, σαν κάτι δυνατό και Ελληνικό, βρίσκεται παρατημένη και εγκαταλελειμμένη.

Η έκθεση παρουσιάστηκε το 2015, στα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου Ερμούπολης και σε χώρο στην Αθήνα.

 

 

 

εδώ – 1η ατομική έκθεση φωτογραφίας

Η πρώτη ατομική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «εδώ», αφορούσε την Ερμούπολη της Σύρου και τις ομορφιές της, πέρα από τα επιβλητικά νεοκλασικά κτίρια και την προφανή ομορφιά της πόλης.

Ο Λεωνίδας Βασιλόπουλος έψαξε και βρήκε την ομορφιά σε λεπτομέρειες, όπως μια πόρτα, ένα πόμολο, ένα παράθυρο, μια σκάλα. Η έκθεση παρουσιάστηκε σε μικρό χώρο στην Ερμούπολη(baba bar), στα πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου Ερμούπολης το καλοκαίρι του 2014 και το χειμώνα της ίδιας χρονιάς, στο πολυχώρο Altera Pars, στην Αθήνα.

 

Quest for the holy Grail – Το ιερό αντικείμενο: Ομαδική έκθεση στην The project gallery

 

Η The Project Gallery παρουσιάζει την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο «Quest for the holy Grail – Το ιερό αντικείμενο» σε επιμέλεια του Νίκου Γιαβρόπουλου και καλλιτεχνική διεύθυνση Αλέξανδρου Μαγκανιώτη.

Ο επιμελητής θέτει το ερώτημα: τι είναι αυτό που συνδέει τον Γιόζεφ Μπόις με το έργο του «Πώς να εξηγήσεις τη ζωγραφική σε έναν νεκρό λαγό», τον Μιχαήλ Άγγελο με τη γέννηση του κόσμου στην Cappella Sistina και τον προϊστορικό άνθρωπο που άφησε το αποτύπωμα του στο σπήλαιο Lascaux; η απάντησή που δίνει είναι: η τελετουργική, μυστικιστική πράξη με τη οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα αφήγημα για την εξήγηση του κόσμου.

Με αυτό τον τρόπο ο καλλιτέχνης επιστρέφει στην αφετηρία του, αυτή δηλαδή του μάγου-ιερέα, ενδιάμεσου μεταξύ θνητών και θείου, όπου κατασκευάζει λατρευτικά αντικείμενα άλλοτε για να εξευμενίσει και άλλοτε για να μεσολαβήσει με τον κόσμο των θεών.

Ο επιμελητής καλεί τους καλλιτέχνες να κατασκευάσουν τα δικά τους “Holy Grail” και να δημιουργήσουν ˗ μέσα από τα έργα τους ˗ την δική τους αφήγηση για την ερμηνεία του κόσμου.

Η έκθεση εμπεριέχει έργα που διαπραγματεύονται μεταξύ άλλων, σχέσεις-δίπολα όπως:

• Καλλιτέχνης – Μάγος / Ιερέας
• Έργο τέχνης – Λατρευτικό αντικείμενο
• Τέχνη – Προπαγάνδα
• Θείο – Βεβήλωση
• Αγιότητα – Δωροδοκία
• Ιερό – Βλασφημία
• Βανδαλισμός – Δεισιδαιμονία
• Εικονοποιία – Λατρεία μέσο επανάληψης.
• Ανθρώπινο σώμα – Φετίχ

Αποτέλεσμα, η συνύπαρξη ετερόκλιτων εικαστικών έργων, performance, καλλιτεχνικών βίντεο, έτοιμων αντικειμένων, βιωματικών αφηγήσεων, με κοινό παρονομαστή την ασαφή σχέση μεταξύ δημιουργού και έργου, μια ασάφεια που προκαλεί τον επισκέπτη να μεταφράσει με προσωπικά κριτήρια τα όρια μεταξύ αντικειμένου λατρείας και ευτέλειας.

 

Στην έκθεση συμμετέχουν 36 καλλιτέχνες & ομάδες καλλιτεχνών:

Αθανασιάδης Ιάσων – Zohreh Eslamifard, Αλεξανδρίδης Γιώργος, Βασιλόπουλος Λεωνίδας, Βοσκοπούλου Αγγελίνα, Βούσουρας Ανδρέας, Γεωργακόπουλος Δημήτρης, Γιαβρόπουλος Νίκος, Γρίβα Έλλη – Λογοθέτης Φάνης, Δημοπούλου Βάλια – Μακρόπουλος Γιώργος, Ζολωτάκης Απόστολος, Heard Sally, Ιγγλέση Μάριον, Καββαθά Αντιγόνη, Καραλής Μπάμπης, Καρδάσης Γιάννης, Κοκκίνη Μαρία, Λυντζέρης Γιώργος, Μαγκανιά Ντιάννα, Μαγκανιώτης Αλέξανδρος, Μανέτα Άννα, Μεράντζας Δημήτρης, Moore Nicholas, Μποβιάτσου Λαμπρινή, Μπονάτσου Ισμήνη, Μυλωνά Ελένη, Παπαδήμα Άρτεμις, Πετρανάκη Άντα, Ποντικάκης Μάνος, Πουλαντζά Νατάσσα, Ρουπίνας Άρης, Σκούρτης Άγγελος, Σπανουδάκη Αννέττα, Σταυράκη Μαργαρίτα, Στοΐδης Άρις, Τσιάρα Μάρθα και η συνεργατική πλατφόρμα viewCAD από το Τ.Ε.Ι.-Δυτικής Μακεδονίας (Δρ Π. Κυράτσης, Δρ Ν. Ευκολίδης, Αθ. Μανάβης με τους φοιτητές: Μηνάογλου Πρόδρομος, Πλάκα Κυριακή, Φιρτικίδης Λάζαρος, Αουφχάιμερ Ορέστης) –σε συνέργεια με τους εικαστικούς: Κοντοσφύρη Χάρη από Τ.Ε.Ε.Τ. Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και Ναϊπλή Δημήτρη.

• Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 13 Απριλίου 2019, από τις 19:00 έως τις 23:30 στην The Project Gallery,στην Πλατεία Θεάτρου 14, Αθήνα.

• Επίσης την βραδιά των εγκαινίων θα πραγματοποιηθεί performance στις 21:30 από την Έλλη Γρίβα + video art από τον Φάνη Λογοθέτη.

• H έκθεση θα είναι ανοικτή από Τρίτη έως Παρασκευή 11:30-18:00 και Σάββατο 12:00-16:00 μέχρι και το Σάββατο, 4 Μαΐου 2019, με ελεύθερη είσοδο. Κλειστή θα παραμείνει λόγω Πάσχα στις ημερομηνίες 25/04 έως και την 1/5/2019

Man on the moon – Ο άνθρωπος στο Φεγγάρι 50 χρόνια μετά / The Project Gallery

 

Η The Project Gallery παρουσιάζει την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο «Man on the moon» – Ο άνθρωπος στο Φεγγάρι 50 χρόνια μετά, σε επιμέλεια του Αλέξανδρου Μαγκανιώτη και κείμενo του Γιάννη Μπόλη.

Ο άνθρωπος στο φεγγάρι, περισσότερο από μια επετειακή έκθεση, επιχειρεί μέσα από έργα Ελλήνων και ξένων εικαστικών, να επικεντρωθεί και να αναδείξει, μ’ έναν πρωτότυπο, ευρηματικό και ευφάνταστο τρόπο τη σχέση του ανθρώπου με το φεγγάρι, το οποίο διεκδίκησε σημαίνουσα θέση στη μυθολογία και τη θρησκεία, τις παραδόσεις και τις δοξασίες, την τέχνη, τη λογοτεχνία και το φαντασιακό όλων των πολιτισμών διαχρονικά: από τα φανταστικά ταξίδια του Λουκιανού, του Ιούλιου Βερν και του Ζωρζ Μελιές έως την οριστική κατάκτησή του το 1969, και από τις παγανιστικές και μαγικές τελετουργίες έως τις, άμεσα συνδεόμενες μ’ αυτό, έννοιες της μελαγχολίας και του μυστικισμού, του ρομαντισμού και της ευαισθησίας. Η Σελήνη με τις φάσεις, τις εκλείψεις και τις διαφορετικές όψεις της, βρίσκεται πάντοτε εκεί, φωτεινή υπόμνηση και νοητό σύνορο ενός απροσμέτρητου και αχαρτογράφητου Σύμπαντος, ισχυρό σύμβολο και πηγή έμπνευσης, γοητευτική αντανάκλαση συναισθηματικών και ψυχολογικών καταστάσεων.

Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση δίνουν τη δική τους εκδοχή για το φεγγάρι με ένα πλήθος αναφορών, προσεγγίσεων και απεικονίσεων, συνθέτοντας ένα ενιαίο και αισθητικό εικαστικό περιβάλλον.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 22 Ιουνίου 2019, από τις 20:00 έως τις 24:00 στην The Project Gallery,στην Πλατεία Θεάτρου 14, Αθήνα.

Θα ακολουθήσει πάρτι στην ταράτσα του κτιρίου με μουσική από τον DJ Photoharrie και την υποστύρηξη του μπαρ Couleur Locale.

Επίσης την βραδιά των εγκαινίων θα πραγματοποιηθεί προβολή video-art στην ταράτσα της γκαλερί στις 21:30 από τον Νίκο Γιαβρόπουλο.

 

Συμμετέχουν οι Καλλιτέχνες:

Γιώργος Αλεξανδρίδης, Αννίτα Αρυροηλιοπούλου, Μιχάλης Αρφαράς, Ανδρέας Βάης, Λεωνίδας Βασιλόπουλος, Σπύρος Βερύκιος, Ιάκωβος Βολκώβ, Άνδρέας Βούσουρας, Νίκος Γιαβρόπουλος, Ιωάννα Γκούμα, Κορνήλιος Γραμμένος, Αλέξανδρος Δημητριάδης, Δανάη Ιωαννίδου, Αθηνά Ιωάννου, Αντιγόνη Καββαθά, Ιορδάνης Καλημεράκης, Χαράλαμπος Κατσατσίδης, Μαρία Κοκκίνη, Χρήστος Κούντουρας, Νίκος Λαγός, Κοσμάς Λιλικάκης, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Μιχάλης Μανουσάκης, Δημήτρης Μεράντζας, Μανώλης Μπαμπούσης, Εμμανουήλ Μπιτσάκης, Μαρία Παναγιώτου, Νίκος Παπαδημητρίου, Αντώνης Παπαδόπουλος, Λήδα Παπακωνστανίνου, Ανδρέας Παπαναστασίου, Κωνσταντίνος Πάτσιος, Άρης Ρουπίνας, Ιφιγένεια Σδούκου, Στέργιος Στάμος, Δημήτρης Τάταρης, Θεοδώρα Τσιάτσιου, Κώστας Τσώλης, Βούλα Φερεντίνου, Μάριος Φούρναρης, Μανώλης Χάρος, Μάρκ Χατζηπατέρας, Έλλη Χρυσίδου, Catherine Bernis, Cacao Rocks, Judith Espinas, Liquifer Systems Groop – Barbara Imhof, Matthieu Gunelle, Romain Gadilhon, Roussopoulos Alexandra, Teressa Valla.